Blog

Le calme après la tempête

Herken je dat, stilte na de storm? Even niets. Rust, regelmaat, reinheid. Een gevoel van dankbaarheid en veel liefde. Revenir à l’essentiel : le yoga, l’amour, la confiance et le chemin qui est le nôtre
Browse Posts

Elementor #20168

02/09/2026 No Comments

Dit is een titel Dit is een titel Nieuwsbrief — De rust is teruggekeerdLieve allemaal,Na enkele weken van hectiek is

Explore More »

Revenir à soi

Lettre de septembre — Un chapitre referméChers amis,Après plusieurs semaines de tumulte, le calme est enfin revenu.Avant de commencer cette lettre, j'aimerais vous demander une seule chose. Si, en lisant ces mots, vous avez l'impression d'y reconnaître une personne, une situation ou même une partie de vous-même, gardez simplement cette réflexion pour vous. Les suppositions naissent rarement d'un esprit parfaitement clair. La clarté demande du repos, de la confiance, un cœur apaisé et un regard libéré de la peur, de la jalousie ou de la colère.Ces dernières semaines, j'ai partagé un petit morceau de ma vie. Elles ont aussi mis à l'épreuve quelque chose de précieux : l'intégrité. Aujourd'hui, je peux en sourire, même si j'ai parfois été étonnée de recevoir des messages de parfaits inconnus me souhaitant du courage. Peut-être que mon histoire a semblé spectaculaire. Peut-être que raconter la douleur d'un autre rassure inconsciemment. Je ne le sais pas. Et je n'ai plus besoin de le comprendre.Ce que cette période m'a surtout révélé, c'est la beauté des êtres humains qui m'entourent ici, à Chissey. Je ne me suis jamais sentie aussi entourée de personnes bienveillantes et profondément alignées. Pour cela, je ressens une immense gratitude.

Un chapitre referméPour moi, cette histoire est désormais terminée.À partir d'aujourd'hui, je choisis de préserver une frontière simple : ce que je traverse personnellement appartient à mes proches, tandis que les cours de yoga restent un espace professionnel, serein et silencieux. Non pas par froideur, mais parce que les confidences laissent trop facilement place aux interprétations. Et le yoga mérite d'être un lieu où l'on vient respirer, pas imaginer.

Le chemin que chacun parcourtDans la philosophie du yoga et dans de nombreuses sagesses orientales, on raconte que nous choisissons notre chemin avant de naître : les expériences et les leçons que notre âme souhaite rencontrer. Puis nous arrivons sur Terre… et nous oublions tout. Commence alors la véritable expérience.Nous faisons tous de notre mieux.Mais que signifie « faire de son mieux » lorsque l'on n'ose plus suivre sa propre voie ? Nos mécanismes de protection nous portent parfois très loin, jusqu'au jour où ils ne suffisent plus.C'est pour cela que le yoga est devenu, pour moi, bien plus qu'une pratique. C'est une manière de vivre. Avec l'Ayurveda, il m'accompagne depuis plus de vingt-cinq ans.

Moi aussi, j'ai connu le traumaIl y a environ vingt-cinq ans, j'étudiais à la Snowlion School de Barbara Ann Brennan, en Suisse. Un après-midi, je suis entrée en méditation dans un état de paix… et j'en suis sortie confrontée à un trauma profondément enfoui.Une seule expérience peut parfois rouvrir des blessures anciennes.J'ai eu la chance immense de grandir dans une famille remplie de chaleur et d'amour. Cette lumière m'habite encore aujourd'hui. Mais tout le monde ne reçoit pas ce socle. Et parfois, l'amour était présent, mais nous n'étions pas en mesure de l'accueillir.C'est pourquoi je ne juge jamais le chemin de quelqu'un. Daarom kan ik nu mensen, jou, begeleiden in meditatie. Omdat ik weet wat er kan gebeuren als je geen goede begeleiding hebt die de juiste woorden en vibratie kiest.

Ce qui m'aide lorsque la vie devient exigeanteOn me demande souvent ce que je fais pour rester heureuse. Je n'ai pas de recette miracle. Seulement des habitudes simples qui me ramènent à l'essentiel.Le plus important est l'amour. Pas seulement celui que l'on reçoit, mais celui que l'on ressent pour soi-même. C'est lui qui permet d'être véritablement présent pour les autres.Je protège aussi mon sommeil. Je m'endors presque toujours avec une Yoga Nidra. Je ne bois pas de café le soir, ni d'alcool, et j'évite les repas tardifs.Je prends soin de mon corps. Habituellement, j'aime les douches froides ; ces dernières semaines, mon corps réclamait au contraire de longues douches chaudes et plusieurs massages à l'huile, l'abhyanga.Chaque matin, je commence dehors lorsque le soleil est là. Ma vitamine D vient de la lumière, de la peau, du vivant.Je pratique le yoga, puis je termine souvent ma journée par une sankalpa, une intention, accompagnée d'une pensée inspirante. Sans rigidité. Si je saute quelques jours, ce n'est pas un échec. Le yoga ne m'a jamais appris à me forcer.Je crée aussi des moments de vide : sans téléphone, sans bruit, juste pour regarder, respirer et rêver un peu.La peur n'est jamais un bon guideJe suis mon intuition, mais seulement lorsqu'elle est parfaitement claire.La fatigue fait naître les jugements. La peur nourrit les suppositions. Et les suppositions créent bien souvent des souffrances inutiles.Les petits plaisirs comptentJ'aime profondément cuisiner et partager les repas. J'aime les assiettes où toutes les saveurs dialoguent, comme dans la cuisine indienne, et la beauté des longs déjeuners français.Et oui, il m'arrive aussi de manger une part de gâteau ou quelques chips. Si l'équilibre est là la plupart du temps, le plaisir fait lui aussi partie de la santé.Lâcher priseLaisser l'ego s'adoucir ne signifie pas s'effacer. Cela signifie simplement abandonner le besoin d'avoir raison, de se comparer ou de se défendre sans cesse.Et pourquoi ne pas observer aussi nos dépendances ? Pas uniquement le tabac ou l'alcool. Mais tout ce vers quoi nous courons lorsque quelque chose manque à l'intérieur.Respirer. Se taire. Contempler.La respiration régule profondément notre système nerveux.Méditer, prier, rester assis en silence ou même s'autoriser à s'ennuyer… peu importe le mot. L'essentiel est l'espace que cela ouvre en nous.J'aime aussi regarder les plantes grandir. Ici, après quatre mois de sécheresse, le potager renaît enfin. Peut-être aurons-nous des courgettes. Les kumquats, eux, sont déjà magnifiques.La vie est faite de ces détails.Pour finir…Prendre soin de soi est souvent d'une simplicité désarmante : bien dormir, bien respirer, bouger, rire, aimer, prendre soin de ses dents, marcher dans la nature, regarder le soleil.Le plus difficile n'est pas de connaître ces gestes. C'est de les choisir, surtout les jours où l'on n'en a pas envie.Le yoga ne nous promet pas une vie sans tempêtes. Il nous offre simplement des racines suffisamment profondes pour rester debout lorsqu'elles arrivent.Gardez confiance.Suivez votre chemin.Et surtout… ressentez l'amour.Avec toute mon affection,Marie-José

Type your paragraph here

Nieuwsbrief — De rust is teruggekeerdLieve allemaal,Na enkele weken van hectiek is de rust langzaam neergedaald.Voordat ik deze nieuwsbrief begin, wil ik je één ding vragen. Mocht je tijdens het lezen iets gespiegeld voelen — iets waarin je jezelf herkent of denkt te herkennen — laat het dan bij jezelf. Ventileer het niet naar mij of naar anderen. Aannames ontstaan zelden vanuit helderheid. Helder denken vraagt onder andere om goede slaap, een rustige geest, vertrouwen en een hart dat niet wordt gestuurd door haat, jaloezie of angst.De afgelopen weken heb ik bewust iets van mijn leven gedeeld. Daarmee is ook de integriteit van mijn omgeving op de proef gesteld. Voor sommigen bleek dat een mooie oefening, voor anderen misschien nog een moeilijke.Nu kan ik er zelfs een beetje om lachen, maar eerlijk gezegd voelde het vreemd toen ik berichten ontving van wildvreemden die mij sterkte wensten. Misschien leek mijn verhaal spectaculair. Misschien geeft het mensen onbewust een beter gevoel om het verdriet van een ander door te vertellen. Ik weet het niet. En misschien hoef ik het ook niet te begrijpen.Wat deze periode mij vooral heeft laten zien, is hoeveel liefdevolle mensen hier in Chissey rondlopen. Nog nooit voelde ik mij zo omringd door gelijkgestemden. Daar ben ik ongelooflijk dankbaar voor.Terug naar de essentieVanaf vandaag hervat ik mijn yogalessen. En ik ga ze beginnen én beëindigen zonder babbels. Niet uit afstandelijkheid, maar juist uit respect.Want de gesprekken leverden jullie vaak niets op behalve aannames, en mij niets behalve vraagtekens door verkeerde interpretaties. De yogamat mag weer een plek worden waar stilte net zo waardevol is als beweging.Het pad dat we allemaal lopenBinnen de yogafilosofie en veel oosterse wijsheden bestaat het prachtige idee dat je vóór je geboorte een pad kiest: de lessen die je hier mag leren. Eenmaal geboren vergeten we dat, en begint de ervaring.We doen allemaal ons uiterste best om ons pad te bewandelen.Maar wat betekent zo goed mogelijk als je jouw eigen weg niet durft te gaan? Soms brengen onze copingmechanismen ons ontzettend ver. Tot het moment waarop ze niet meer voldoende zijn.Voor mij werd yoga daarom geen hobby, maar een levensweg. Samen met Ayurveda vormt het al ruim vijfentwintig jaar mijn anker.Ook ik ken traumaVijfentwintig jaar geleden studeerde ik aan de Snowlion School van Barbara Ann Brennan in Zwitserland. Ik ging op een middag een meditatie in vol rust… en kwam eruit in een diepe traumalaag waarvan ik niet wist dat die bestond.Soms kan één ervaring oude wonden openbreken.Ik heb het geluk gehad op te groeien in een warm en liefdevol gezin. Dat licht draag ik nog iedere dag met mij mee. Maar niet iedereen ontvangt die basis. En soms was de liefde er wel, maar kon je haar om welke reden dan ook niet ontvangen.Daarom oordeel ik nooit over het pad van een ander.Wat mij helpt als het leven veel vraagtIk krijg vaak de vraag wat ik doe om gelukkig te blijven. Geen wondermiddelen, geen perfect leven — alleen eenvoudige rituelen die mij telkens weer terugbrengen naar mezelf.Liefde. Niet de liefde van anderen, hoe kostbaar die ook is. De liefde die je voor jezelf durft te voelen. Alleen vanuit die plek kun je werkelijk aanwezig zijn voor een ander.Slaap. Ik val vrijwel altijd in slaap met een Yoga Nidra. Geen koffie in de avond (ik ben er heel gevoelig voor), geen alcohol en liever geen late maaltijden.Mijn lichaam verzorgen. Meestal douche ik koud, maar de afgelopen weken verlangde mijn lichaam juist naar lange warme douches. Meerdere keren per week geef ik mezelf een abhyanga: een warme oliemassage.Zonlicht. Mijn vitamine D komt niet uit een potje. Ik begin de dag graag buiten, met de zon op mijn huid, een kop koffie en stilte.Yoga en intentie. Iedere ochtend beweeg ik. Iedere dag eindig ik met een sankalpa — een intentie — vaak voorafgegaan door een korte wijsheid. Niet uit dwang. Doe ik het een week niet? Ook goed. Yoga leert mij juist om niets te forceren.Pauzes. Zonder telefoon. Zonder prikkels. Gewoon kijken, mijmeren, ademen.Verbinding. Met mensen, met de natuur en met mezelf. Alle drie zijn even belangrijk.Angst is geen raadgeverIk volg mijn gevoel. Altijd.Maar alleen wanneer het werkelijk helder is. Angst voelt vaak luid, intuïtie juist rustig. Als ik moe ben, kan ik oordelen. Als ik bang ben, kan ik aannames doen. Dat brengt zelden iets goeds voort.Genieten mag ookIk houd van eten. Van alle smaken in één maaltijd, zoals de Indiërs zo prachtig doen. En ik geniet van de Franse manier van samen tafelen tijdens een déjeuner.Eten moet niet alleen gezond zijn; het moet ook vreugde geven. Lust je iets echt niet, dan verteert het vaak ook niet.En ja… ik at de afgelopen dagen ook weleens waardeloos. Prima. Als je basis liefdevol is, kan je lichaam echt wel een stuk taart of een handje chips dragen. Leef normaal. Zonder schuldgevoel.Laat losLaat je ego wat zachter worden. Niet jezelf wegcijferen, maar de stem loslaten die altijd gelijk wil hebben, zich wil verdedigen of zich voortdurend vergelijkt.En laat ook los wat verslavend is. Dat hoeft geen sigaret of alcohol te zijn. Vraag jezelf liever af:Waar verlang ik werkelijk naar?De kracht van adem en stilteAdemhalingsoefeningen kunnen ons zenuwstelsel diep reguleren. Mediteren, bidden, stilzitten of simpelweg vervelen — de naam maakt niet uit. De uitwerking is vaak wonderlijk.Zorg voor planten in huis. Kijk hoe iets groeit. Hier zie ik na vier maanden droogte de moestuin weer tot leven komen. Misschien krijgen we toch nog courgettes. En de kumquats hangen er prachtig bij.Het zijn kleine dingen. Maar uiteindelijk is het leven opgebouwd uit kleine dingen.Tot slotVerzorg je tanden. Gebruik een tongschraper. Ga naar de tandarts. Zo simpel kan gezondheid soms ook zijn.Al deze eenvoudige gewoontes vragen geen perfectie, maar discipline. Juist op de dagen dat je geen zin hebt, ligt vaak de grootste oefening.Misschien is dat wel wat jarenlange yogabeoefening mij heeft gegeven: geen leven zonder stormen, maar een fundament waarop ik kan blijven staan wanneer ze komen.Blijf vertrouwen. Je loopt jouw eigen pad.Voel die liefde.En ga het leven aan.Liefs,Marie-José